C@speя

Slachtoffers (29-2-’08)

Iedereen kent wel die verhalen uit de krant, helaas nog vaak kleine stukjes, of van mensen uit de omgeving (een kennis van een kennis), waarbij er een “ongelukje” is gebeurd in huis. Ook ik lees het wel eens en over het algemeen dringt het niet tot nauwelijks tot me door. Tot ik onlangs werd geconfronteerd met een verhaal waar ik enorm van schrok. Door het horen van de details werd ik nogal van mijn stuk gebracht. Het maakte enorme indruk op me. En geloof me, ik ben wel wat gewend. De dag erna maakte de ontzetting plaats voor boosheid. Niks ongelukje in huis. Een glas gebroken bij het afwassen, uitgeleden door de natte plavuizen of gestoten tegen de badkamerdeur. Allemaal leugentjes om de ware oorzaak van het letsel maar niet te hoeven bekennen.Gewoon klappen gehad door de partner, dat is wat er eigenlijk (vaak) achter zit. Want de slachtoffers schamen zich hiermee naar buiten te komen. Natuurlijk snap ik dat, want het is niet niks als de partner, waar je in veel gevallen al jaren mee samenwoont of bent getrouwd, door uiteenlopende oorzaken overgaat tot dit soort praktijken. Hier loop je niet mee te koop. Hiervoor schaam je je rot, want o jee, wat zullen anderen er wel niet van zeggen. Bij hun??? En dat is altijd zo’n leuk stel?? Ze zijn altijd met de kinderen bezig?? Hij heeft toch gewoon een goede baan?? Ze zijn altijd druk met van alles??  Gelukkig komt er nu (eindelijk) meer aandacht voor dit huiselijk geweld. Overal zie je meldpunten komen. En maar goed ook. Natuurlijk is hierbij niet het uitgangspunt dat er bemoeienis is met wat er achter die voordeuren afspeelt. Maar wel is belangrijk dat je niet hoeft te blijven rondlopen met je verhaal.  Natuurlijk vraagt het heel veel van iemand, want het is uiteindelijk toch een soort aangifte van je partner. En weet je? Straks gaat het wel weer beter. Het zit nu even niet mee. Ja, maar het is een ziekte. Binnenkort stopt hij met drinken. Straks als die andere baan rond is. Er was gewoon wat financiële tegenslag. Ik heb ze allemaal gehoord!!! Geloof me. Accepteer het niet!!! Blijf er niet mee rondlopen. Laat het je niet (nog een keer) gebeuren. Niemand, maar dan ook helemaal niemand heeft het recht een ander in elkaar te slaan. Je blijft gewoon met je poten van een ander af (sorry, wordt ik weer boos) en hiervoor bestaan gewoon weg geen excuses of uitzonderingen.

Verspilling (29-2-’08)

Veel energie gaat verloren in vechten tegen die veranderingen waar we juist zo naar verlangen.

Vraag (28-2-’08)

Als het antwoord je niet bevalt, moet je een andere vraag stellen!!

Liefde (24-2-’08)

De liefde is, denk ik, wel het meest complexe gevoel wat de mens kan overkomen. Ja, want liefde overkomt je!!Wat het met je doet is vaak onbeschrijflijk. Het ontregelt je leven, veroorzaakt pijn, maakt dat je je niet meer kan concentreren, houdt je uit je slaap, maakt je blij, bang, opgetogen en gelukkig.Ontregelt je leven omdat je alleen nog maar aan haar kan denken.Veroorzaakt pijn, niet alleen pijn in je buik, vanwege dat spreekwoordelijk bewegen van die vlinders, maar ook bij de ander die je teleurstelt en moet vertellen dat je verliefd bent geworden op een ander.Het maakt dat je je niet meer kan concentreren omdat je de hele dag aan haar moet denken.Houdt je uit je slaap, omdat je van haar droomt en dat gaat vaak gepaard met gelukzalig wakker liggen, of in een latere fase, zich een eindeloos liefdesspel afspeelt.Het maakt je blij, waarbij je de hele wereld wil laten weten hoe verliefd je bent.Bang, omdat er altijd iemand achter blijft met veel verdriet.Opgetogen, omdat er een nieuwe periode in je leven aandient.Gelukkig, omdat je het gevoel hebt dat je vanaf dat moment de hele wereld weer aankan en er verder niets belangrijker is. Kijk de tijd, zoals we die in de jaren tachtig vaak zo poëtisch beschreven, met kreten als: “Liefde is….. de vuilnisbak voor haar buiten zetten” hebben we gelukkig nu wel achter ons gelaten.Liefde kan je tegenwoordig als een marktaandeel beschouwen.Neem nu de absurde ontwikkeling van de uit Amerika overgewaaide en puur commerciële opkomst van Valentijnsdag.Ik begrijp best dat de commercie hierop inspeelt, want wij laten het ons ook weer gewoon gebeuren.Een kaartje, ala. Maar wat ik dit jaar weer zag gaat zelfs mij te ver.Valentijnarrangementen in een 4-sterrenverblijf op een idyllisch eiland. En dit alles slechts voor € 1099 p.p.Cadeaus die buiten alle proporties zijn, sieraden, horloges, diamanten, romantisch tafelen voor de spotprijs van € 52,50 p.p.En we lopen er weer met open ogen in.Wat is er toch mis om met de liefde van je leven gewoon een uurtje over het strand te lopen?

Klassenfoto’s (24-2-’08)

Hier vindt je alle oude schoolfoto’s terug vanaf de jaren 35.
Kijk vlug of die van jou school erbij zijn !

http://laboissiere.chez-alice.fr/spel/schoolfotos.htm

Leven (23-2-’08)

Het leven is een symphonie, ik kan alleen geen noten lezen.

Buitenboordmotor (22-2-’08)

Mijn neefje is aan het sparen voor een sloep met een buitenboordmotor en een zeil, want hij vindt het de hoogtse tijd dat er weer eens een nieuw werelddeel ontdekt gaat worden.

Eindelijk (18-2-’08)

Vanmorgen mochten we gelukkig weer

Dromen (17-2-’08)

Een jongensdroom, mag ik??

Sneeuwpret? (17-2-’08)

Duizenden gaan weer op pad naar de sneeuw. Met de auto of trein. Een ware uittocht komt op gang. De autowegen slippen dicht. Soms zowel letterlijk als figuurlijk. In de trein is nog erger. Reizigers die zich nauwelijks bewust zijn dat hun bagage ruim twee meter lang is en zich nog even omdraaien om de achterblijvers een laatste groet te brengen. In de overvolle coupes is de chaos compleet. Stel je voor. Gemiddelde temperatuur per coupe 26º, 36 zitplaatsen, dikke trui, gewatteerde jas, snowboots, ruim twee meter lange ski’s,  koffer, rugtas, klein tasje als handbagage en een huilende peuter die onder de voet dreigt te worden gelopen en je niet wilt loslaten. Iedereen die achter je aankomt is bang dat er geen plaats meer is. Pas zo’n tweehonderd kilometer voorbij de Duitse grens vallen de kinderen eindelijk in slaap. Nee, met de auto heb je daar gelukkig geen last van. De eerste 800 kilometer niks aan het handje. Onderweg nog even een stop bij de rast-statte met duur betaald broodje wurst en dan nog even het laatste rukje. Is het al tijd voor de sneeuwkettingen? Nee, die hebben we pas nodig als we van de autobahn afgaan. Nog een kilometer of 75. In de praktijk dus bijna vier uur. De laatste 25 kilometer is een landelijk weggetje waar, in 24 uur tijd, zo’n 22000 anderen ook hun bestemming proberen te vinden. Maar, eerlijk is eerlijk, het appartement zag er netjes uit voor die € 590 per week. Beetje kaal. Kijk nou, de prijs van de skilift is ook verdubbeld. Van ’s morgens 10 tot ’s middags 4 heerlijk skiën, langlaufen en sleeën. In rijen van drie met gemiddelde wachttijden van ¾ uur. Drinken halen we wel in de supermarkt, want in de bar rekenen ze gewoon € 4 voor koffie, cola of een biertje. Met het eten zien we wel. Anders nemen we toch soep met wat brood? Vanavond kunnen we toch een spelletje doen? Nou, ik verheug me er al weer op, hoor.