Vetkuiven (29-4-’08)

Van petticoats tot vetkuiven. Van Lee Andrews & the Hearts tot The Everly Brothers.
Probeer maar: http://www.bobforrest.com/JukeBox.htm

Terras (28-4-’08)

Het seizoen is weer begonnen. De terrasstoelen staan weer buiten. Parasols worden opgezet. Toch wil het nog niet helemaal vlotten met de bezoekers.
Ook afgelopen week tijdens één van die grootschalige (gratis) evenementen ben ik daar eens ingedoken.
Met mijn vrouw streek ik neer op een gemiddeld terras. Eenvoudige stoelen en een altijd wankelend tafeltje.
Het eerste wat dan opvalt is het meisje wat de bestelling op komt nemen. Ik schatte haar op 15, hooguit 16 jaar. Natuurlijk hoeft daar niets mis mee te zijn, want ook ik begrijp dat de loonkosten de pan uit reizen.
Maar kijk dan bij de sollicitatie op zijn minst naar de uitstraling en klantgerichtheid. Helaas was daar niet in geïnvesteerd. Prototype blond.
“Mag ik van u twee cappuccino?” “Sorry, meneer, maar dat serveren wij niet op het terras” “Pardon???” “Nee, op het terras serveren wij geen cappuccino. Alleen binnen.”
Ik ben dus naar binnen gegaan, bestelde twee cappuccino aan de bar en liep met mijn twee kopjes naar buiten. Niemand heeft daar aandacht aan geschonken. Alsof het de normaalste zaak was.
Ik moest wel even € 5,20 afrekenen. Ik vroeg langs mijn neus weg of dit inclusief bediening was. Jammer, die humor sloeg niet aan.
Na een uurtje of wat wandelen, op een ander terras met drie of vier andere echtparen, eindelijk mijn eerste biertje.
Een “fluitje” en een Cola voor mijn vrouw, inclusief bediening door een pukkelige jongen van hooguit 16 jaar, € 4,60.
Ik raakte aan de praat met de uitbater. Deze klaagde steen en been dat het maar niet op gang wil komen met het terraspubliek.
Ik rekende hem voor hoe ik als klant daar tegenaan keek. Inclusief fooi betaalde ik dus bijna € 10,00 voor twee cappuccino, een colaatje en een fluitje.
Laten we eerlijk wezen: gewoon 11 gulden per persoon. Daar had je in 2001 nog gewoon 5 fatsoenlijke glazen bier voor.
En toen wankelden de tafeltjes ook al. Wie mag er nu eigenlijk klagen?

Hemelbed (27-4-’08)

 Soms doe je wel eens van die geweldige ontdekkingen, welke je maar al te graag wilt delen: jopie.mp3

Grappig(1) (25-4-’08)

Je fotorolletje naar een ontwikkelingsland sturen,
In een antiekwinkel vragen of ze nog iets nieuws hebben,
Chauffeur zijn op een collectebus,
Een verkouden pyromaan die de rest aansteekt,
Niet in een pashokje passen,
Voor een dubbeltje geboren worden terwijl we al lang met euro’s betalen,
In een Duitse schoenenwinkel zeggen dat je maat 40-45 hebt,
Een dom blondje in een SMART,
Een tor die kleine kevertjes lastigvalt, een tor-pedo noemen,
Een student die wiet verbouwt een teelbal noemen,
Een blinde die te diep in het glaasje heeft gekeken,
Voor een gesloten deur staan op de open dag van een gesloten inrichting,
Een textielbaron die zijn eigen kinderen van kant maakt,
Een matroos over de andere boeg gooien,
Een tandarts die een kroon op zijn werk zet,
Sprinkhanen plagen,
Een allergische student naar zijn uitslag vragen,
Een smurf die een blauwtje loopt,
Een wegatlas die je niet kunt vinden,
Confetti kopen voor op je snipperdag,
Een kapperszaak die permanent gesloten is,
Sinaasappelen beroven van hun persvrijheid,
Een kapper met een onderscheiding,
Achterin de kerk roepen dat je de kogel hebt gevonden,
Een barman die met consumptie praat,
Iemand die incontinent is in de zeik zetten,
Een ongestelde vrouw die doet alsof haar neus bloedt,
Een hengst die de tafel dekt,
Een stewardess die zwanger is van de automatische piloot,
Babi gangbang bestellen bij de chinees,
Een boswachter die een uiltje knapt,
Stotteren in gebarentaal,

        Is nooit grappig…

F1 (23-4-’08)

Het circus komt weer naar Europa. De indringende lucht van benzine en verbrand rubber. Een lange file van de meest futuristische vrachtwagens, welke de duurste raceauto’s van de wereld herbergen. Een heel dorp wat wordt opgebouwd, met trailers, restaurants voor het personeel, Viplounges voor gasten en mobilhomes voor de rijders.
Na een seizoenstart in drie verschillende werelddelen (Australië, Maleisië en Bahrein) staat het Circuit De Catalunya, Spanje, als eerste Europese circuit voor de deur.
De stand in het kampioenschap verloopt anders als menigeen (mij dus ook) verwachte. Niet Hamilton (1^e, 5^e en 13^e) in de leidersrol, al zag Australië er nog veelbelovend uit.
In Europa wordt alles anders, geloof me. Tussendoor nog een uitstapje naar Canada, maar de hele rits komt er aan. Turkije, Monaco, Silverstone, Hockenheim en op 24 augustus een nieuwigheidje.
De stratenrace in Valencia. Al weken wordt er gebouwd aan een stratencircuit wat het van Monte Carlo moet doen verbleken.

Ik ben benieuwd. Iets wat in de Champ-cars in Amerika heel vanzelfsprekend is, krijgt hier nu ook vorm. Eerst nog een experiment, maar als dit voldoet, zullen er zeker meer volgen.
Laten we wel wezen, uiteindelijk is de race in Monaco toch spectaculair, ondanks dat je daar maar heel mondjesmaat in kan halen. Het heeft gewoon iets. Zo’n 22 raceauto’s, die zich door de straten van het soms nauwe Monte Carlo wringen, waarbij het niet onmogelijk is dat een mindere auto door allerlei omstandigheden nu ook serieus punten kan pakken.
Ben benieuwd hoe dat dan in Valencia gaat.

Gehaktdag(2) (23-4-’08)

 Waar gehakt wordt, vallen spaanders

18 (21-4-’08)

Afgelopen zaterdag merkte ik dat ik geen achttien meer ben. Zoals de meesten wel weten speel ik in een kapel.
Na het recente carnaval was het eindelijk weer eens het moment voor een avondje spelen.
Deze keer kwamen we in een lokaal (zoals de Belgen dat vaak plegen te zeggen) terecht in Drunen.
Warm, druk, gezellig en veel kapellen. Volgens het speelschema konden wij omstreeks tien uur aan de bak.
Met onze octet-formatie hebben we uiteindelijk een alleszins redelijk optreden verzorgd. Ook de loterij van de organiserende vereniging ontbrak deze avond niet. Aanbieding: 11 loten voor € 5.
Nu heb ik voor zover ik me kan herinneren nog nooit ergens iets gewonnen, dus daar ging ik nu ook maar niet vanuit. Het geluk was mij echter heel goed gezind, want ik won maar liefst drie prijzen.
Een prachtig paar sportsandalen (helaas een paar maatjes te klein, maar daar is altijd wel een liefhebber voor), een prachtige dracena (beschikbaar gesteld door Tuincentrum Drunen) en een waardebon van € 5 (te besteden bij de lokale achtelijk –het stempeltje was niet in zijn geheel afgedrukt- groenteboer).
Omdat ik gemiddeld 1 maal per 12 jaar in Drunen kom, heb ik die maar aan een dorpsbewoner gegeven. De slippers vonden ook gretig aftrek en de dracena ben ik bij vertrek (helaas) vergeten mee te nemen.
Om een uur of half twaalf kwam iemand op het lumineuze idee nog even een “afzakkertje” te gaan drinken in het altijd gezellige Den Bosch.
In café Roels mochten we naar binnen en hebben daar na wat gedrang een plekje bemachtigd in de buurt van de bar.
Warm, druk, gezellig en geen kapellen. Ik heb me daar wel enorm staan te verbazen over de muziekkeuze van de Dj.
Op een gegeven moment werd “New York” van Frank Sinatra ingezet, gevolgd door “en we hebben een woonboot”. Iedereen ging uit zijn dak en de tent schudde op zijn grondvesten, bij deze toch echte klassiekers.
Nu kom ik op dat soort tijdstippen niet zo erg vaak meer in dat soort kroegen, dus ik wist niet wat ik meemaakte, iedereen zong uit volle borst mee.
Na zo’n zes liter Spa rood (want ik was uitgerekend die avond de BoB), waar de andere evenzoveel liter bier op hadden, zijn we teruggegaan naar huis. Kwart voor vier lag ik op bed!
Het idee dat ik nog 18 was duurde een minuut of anderhalf!!!!!!!!!

Moeilijk (20-4-’08)

Niet omdat het zo moeilijk is wagen wij het niet, maar omdat wij het niet wagen is het zo moeilijk.

Deux-Chevaux (18-4-’08)

Dat de 2CV (en iedereen weet dan dat ik het over het type Citroën heb, want anders kan je ook maar beter meteen stoppen met lezen) zich zo diep in ons heeft genesteld heb ik me tot voor kort niet of nauwelijks gerealiseerd.
Al in 1920 zijn de eerste tekeningen gemaakt van deze, ik mag wel zeggen, zeer bijzondere en buitengewoon succesvolle auto.
Geboren als TPV (Toute Petite Voiture)
Natuurlijk zijn er velen die dit statement proberen onderuit te halen en te beweren dat dit toch nauwelijks een auto genoemd mag worden, maar die negeren we.
Pierre Boulanger gaf de opdracht een auto te ontwikkelen die licht was, zonder dat dit ten koste ging van de degelijkheid en ook nog een keer een lage productieprijs had. Uitgangspunten waren: je moest droog zitten, wanneer het regende, beschermd tegen stof, 60-65 km/u (op een vlakke weg), betaalbaar en tenminste 50.000 kmzonder ook maar één onderdeel te vervangen.
Dit is de start geweest van de ontwikkeling, waarbij er in 1939 een serieproductie werd bereikt van 250 stuks. Inmiddels is het doorontwikkelde model zo ingeburgerd dat iedereen weet waar het over gaat. De eend.
Een succesnummer en in grote productie genomen. Immens populair.
In Nederland zijn er al zo’n 5, 6 clubs van “Eenden-fans”, die regelmatig landelijke bijeenkomsten houden. In Frankrijk zijn ruim honderd clubs van Eendenbezitters en er komt er gemiddeld per maand 1 bij.
Daar worden ook wedstrijden gehouden in het “snel-sleutelen”. Hierbij is het de bedoeling dat een team van 4 personen een Eend helemaal uit elkaar haalt (de krukas en nokkenas moeten op het kale chassis worden gelegd) en vervolgens weer rijklaar maken.
Het record (Guinness Book of Records) staat op twee uur en zes minuten. Deze strijd is tegenwoordig beter bekend onder de naam: Bombeiro-cup, genoemd naar de bijnaam van de bedenker van dit vermaak, Jean-Francois Gartin.

Gehaktdag(1) (16-4-’08)

 En…..nog gehakt, vandaag?