July 30, 2008
Gedoe
No Comments
Ik ben nog nooit goed geweest in het maken van keuzes!!
July 29, 2008
Ik vind ...
No Comments
Heerlijk zo’n vakantieperiode. Eindelijk gewoon een zitplaats in de bus en in de trein hoeven we ook niet te staan (wel luxe staan, want ik reis eerste klas).
Dit moeten voor de vervoerders toch signalen zijn om na de vakantie weer eens goed na te gaan denken hoe het reguliere woon-werkverkeer te gaan vormgeven.
Zonder dat mensen opeen gepakt in een bus moeten staan van hun huis naar het station.
In mijn geval gaat het om een rit van nog geen 10 minuten, dus dat valt nog alles mee, maar als je vervolgens nog met de trein verder moet, wordt het vervelend.
Een voorbeeld van een willekeurige forens: 3 minuten van je huis naar de bushalte, 3 minuten wachten (want de bus heb ik nog nooit op tijd zien rijden), 8 minuten naar het station, 5 minuten wachten op de trein, 14 minuten naar de plaats van bestemming, 3 minuten naar de team, 2 minuten wachten, ritje 8 minuten, 4 minuten naar kantoor. Ruim drie kwartier (als het tegen zit dus gewoon een uur!!) en dan moet de werkdag nog beginnen.
Volgepakte bussen, medepassagiers met natte kleding, punten van paraplu’s op je voet, druk gsm-verkeer rond je heen, dringen in de trein voor die laatste zitplaats, onhandig staan in het gangpad of balkon, koffers tegen je knie (want er zijn er altijd wel die zonodig op dat tijdstip naar Schiphol willen), dringen in overvolle de tram, vieze schoenen (want ze zijn altijd wel weer ergens aan het opbreken), koffieautomaat op je werk in storing.
En dan moet je ’s avonds ook nog eens terug!!
July 27, 2008
Eén-lijners
No Comments
Tel je dagen niet, maar laat elke dag tellen
July 26, 2008
Ik vind ...
No Comments
Eindelijk is er een einde gekomen aan een, in mijn ogen, stuk rechtsongelijkheid.
Het betreft hierbij de inkoopbonussen, welke apothekers jarenlang in hun zak hebben mogen steken.
Niet dat ik het ze niet gun. Nee, zeker niet.
Het is wat mij betreft een principekwestie.
Een doorsnee middenstander lukt niet namelijk nimmer dergelijke voordeeltjes te behalen.
Zij moeten genoegen nemen met minimale winstpercentages, die ook nog een bijna wekelijks onder druk staan van seizoensinvloeden.
Pas wanneer zij zich, zoals je dat in de supermarktbranche regelmatig tegenkomt, verenigen en zich (ook nog eens tegen betaling) aansluiten bij een “grootgrutter” kunnen ze een heel klein beetje prifiteren van de grotere inkoopmarges.
Hierbij moeten zij zich vervolgens wel weer verplichten tot het volgen van de elkaar snel opvolgende klantenacties, zoals spaarzegeltjesacties, knikkers, flippo’s, sjoelschijven, voetbalplaatjes, (bonus)aanbiedingen, wuppie, fluppie, muppie en andersoortige pluizige beestjes.
Bij de apotheker heb ik nog nooit iets gekregen. Zelfs een vriendelijk woord kost volgens mij extra.
Het kwam niet zelden voor dat er bonussen werden binnengesleept welke soms opliepen tot zo’n 30% - 40%.
En dan laten we gemakshalve de diverse snoepreisjes voor de eigenaren nog maar even buiten beschouwing.
Natuurlijk is ook bij apothkers de bedrijfsvoering duur.
Maar dachten zij nu werkelijk dat dit bij een willekeurige slijterij anders was?
Het meeste wat mij irriteerde was het feit dat mijn arts medicatie voorschreef, waarbij de apotheker uit eigen beweging een alternatief voor in de plaats gaf, met als argument dat dit medicijn exact dezelfde werking had.
Ja, dat snap ik. Hier hing voor hem een tripje overzee voor twee personen, onder het mom van een studiereis of conferentie, aan vast.
Gek hè, dat de kosten van de gezondheidszorg zo vreselijk uit de hand lopen? In de declaraties naar de verzekeringen rolde een heel ander plaatje.
Uiteindelijk betaalde ik dus jarenlang, via mijn ziektekostenpremie, de vakantietripjes van menig apotheker.
En zij maar klagen! Ze hadden boer moeten worden!
July 24, 2008
Teksten (gelezen/gejat)
1 Comment
Als we elkaar niet helpen, wie zal het dan doen?
July 22, 2008
Ik vind ...
4 Comments
Nu heb ik nog geen vakantie en ik ben blij dat ik warm en droog op mijn werk ben, maar mag ik ook even klagen?
Ik weet het, het is een geliefd onderwerp in vele conversaties tijdens verjaardagen en partijen, maar er is dan ook alle aanleiding toe.
Het is bijna eind juli, 14 Gr, regenachtig en veel wind. (Volgens mij zeggen ze in Engeland: It’s raining cats and dogs) Mag je dan klagen?
Nu ben ik niet op een vakantiebestemming met twee kleine kindjes ergens in Nederland, maar dan nog.
Ook ik ga in het weekend of ’s avonds de deur niet uit in zulke omstandigheden. De talloze festiviteiten hebben te kampen met lage bezoekersaantallen.
Logisch, want ik heb ook geen zin om onder een paraplu naar een middelmatig bandje in het park te gaan staan te luisteren, waar ik ook nog eens € 2,20 voor een plasic bekertje Cola moet betalen en de kracht al een beetje vanaf is.
Ik las een berichtje van een kennis die het na drie dagen Terschelling, in een tentje met twee kinderen, voor gezien hield.
Drie dagen van regen, wind en ’s nachts koude temperatuur. Dan is zo’n tentje erg snel erg klein.
En bij het “bruisende” winkelhart van Terschelling krijg ik ook niet direct beelden. Ik vind drie dagen nog best knap.
Voorlopig is de zomervakantie, waar je naar uit gekeken hebt en hard aan toe bent en veel geld voor hebt moeten betalen, wel naar de knoppen.
Ik heb trouwens nog geen boer horen klagen. Zitten die soms op de Maladiven??
July 22, 2008
Gedoe
1 Comment
Op één van mijn werkbezoeken zat ik in de trein terug naar huis. Het was wat later geworden, omdat ik in Heerlen nog een hapje ben blijven eten.
Inmiddels was het bijna half acht.
Ik zat in zo’n dubbele, afsluitbare, 1e klas coupé met 6 stoelen in het ene deel en 3 in het andere.
Na zevenen is het reizigersaanbod niet meer zo groot en ik zat er helemaal alleen, totdat er in Sittard een vrouw instapte.
“Goedenavond”, zij ze met een vriendelijk zuidelijk accent en ik groette beleefd terug.
Het was een mooie vrouw (zo één die je aandacht trekt en die je even nakijkt). Ik schatte haar op een jaar of vijfenveertig.
Ze was groter dan gemiddeld en heel smaakvol gekleed.
Ze droeg een grijze rok, die tot even boven haar knieën kwam. Daarop een zwarte glanzende blouse met knoopjes, waarvan er misschien wel eentje teveel openstond. Ik kon duidelijk de ronddingen van haar borsten zien.
Het bijpassende jasje gooide ze nonchalant op de stoel naast haar.
Haar tas zette ze voor zich op de grond.
Ze ging met haar rug iets tegen het raam zitten en zakte wat onderuit, waardoor haar rok nog iets verder opkroop.
Tussen de lege stoelen tegenover me door kon ik haar zien, terwijl ze haar laptop uit haar tas op de grond pakte en deze op schoot legde.
Duidelijk zag ik even haar eveneens zwarte bh.
Toen ze de laptop openklapte gingen haar knieën iets uit elkaar.
Ze zag dat ik naar haar keek en keek me recht in de ogen, met iets van een glimlach rond haar lippen. Ik wende verlegen mijn ogen af.
Even later durfde ik weer te kijken en zag de witte stof van haar slipje.
Af en toe keek ze me aan en ik zag door de stof van haar bh en blouse haar tepels verstijven.
Na tien minuten legde ze de laptop naast haar op de stoel en pakte een tijdschrift.
Ze zette een voet op de verhoging onder het coupéraam, waardoor haar benen nog iets verder uiteen gingen.
Ze zag dat ik het zag en knipoogde.
“We naderen station Roermond, reizigers met bestemmingen …………………………………”, klonk het uit de speaker.
Wreed werd ik uit mijn droom terug in de werkelijkheid gebracht en zag ik dat we nog lang niet over de Moerdijk waren!!!!
July 21, 2008
Ik vind ...
No Comments
Tijdens het nieuws hoorde ik een opvallend bericht.
Het skutjeszeilen (skûtjesilen voor intimi) is wegens de te harde wind al voor de tweede maal afgeblazen (aardige woordspeling!)!
Laat ik nu altijd gedacht hebben dat wind essentieel is om uberhaupt te kunnen zeilen.
Of heb ik nu weer iets gemist??
July 21, 2008
Gedoe
3 Comments
Dat varkentje zal ik eens even wassen
Tel je dagen niet, maar laat elke dag tellen 
