C@speя

Rectificatie

Sorry Yoeri. Nog bedankt voor de chocoladeletter

Mythe (31-10-’08)

 Een paar maal per jaar steken de verhalen de kop weer op. Zoals een paar weken geleden, waar een item op TV weer eens mijn aandacht trok.
Voetstappen gevonden in een deel van de Himalayagebergte in Nepal, op een hoogte van 4400 meter, waar nauwelijks tot geen mensen komen (op zich niet zo gek want dat is een deel waar de sneeuwstormen elkaar in hoog tempo afwisselen en de gemiddelde temperatuur over een heel jaar genomen niet boven de -14° Gr. Celsius komt).
De voetstappen kunnen niet van mensen zijn, beweerden de Japanse zgn. Yeti-jagers, want die dragen op die hoogte schoenen!!
Al vele jaren zijn er geruchten, met veel overtuiging bevestigd door lokale bewoners, dat zich een “grote aapachtige” zich in de hoger gelegen gedeelten van het gebergte ophoudt.
Ook nu zijn de foto’s van de voetstappen doorgestuurd naar een instituut in Japan om de echtheid vast te stellen.
Hoezo? Ik twijfel er niet aan hoor!
De Yeti, Migyur of verschrikkelijke sneeuwman is alleen wetenschappelijk nog niet bewezen en wordt tot op de dag van vandaag nog steeds als een mythe beschouwd.
Een haar die jaren geleden werd gevonden in een uitgeholde boom is in Engeland getest op DNA en hierbij zijn geen overeenkomsten van mensen, beren of primaatachtigen gevonden.
Het monster van Loch-Ness (Nessie voor intimi) is toch ook niet verzonnen? Daar heb ik toch zelf ook de foto’s van gezien!
Nee, ik geloof wel in die verhalen.
En de ongelovigen komen nu met beweringen over bewerkingen van de foto’s met photoshop, maar die programma’s waren er 20 jaar gelden nog niet en toen zwom Nessie ook al vrolijk rondjes door “zijn” meer.
Het wordt tijd dat we de cryptozoölogische studies een wat meer serieus gaan nemen.
Over de foeyonghaai, weerwolf, vlinderdas en sfinx hebben we toch ook geen twijfels meer?

Doorlopers (30-10-’08)

 Bijna is het weer zover!! Dan zal de strijd weer losbarsten tussen de giganten, die, zonder dat we er erg in hadden, al weer sinds de zomer volop aan het trainen zijn.
Een enkele keer zagen we een bezoeker tijdens de Tour de France, omdat er nu eenmaal een verwevenheid is tussen het fietsen en het schaatsen.
Dit seizoen doen we het zonder een aantal bekende namen.
Een aantal zijn gestopt en een paar anderen slaan een jaartje over om tijdens de Olympische Winterspelen in Vancouver weer keihard terug te komen.
Rintje is er niet meer en zo ook Jochem.
Annie heeft een operatie ondergaan en komt dit seizoen niet in actie.
Komend weekend barst de strijd los. De strijd voor deelname aan de wereldbekerwedstrijden en de internationale kampioenschappen.
En toch is het anders! De vernieuwing welke is ingevoerd is lang niet altijd een verbetering. De tijden dat we met het wedstrijdschema uit de krant op schoot zaten en trouw de eindtijden noteerden (ja, sommige fanatici schreven ook de rondetijden mee) hebben we bijna allemaal achter ons gelaten.
Mij persoonlijk kan een ploegenachtervolging niet boeien, zeker niet wanneer dit niet in “het schema van de rijder past”.
De belangen zijn immens veel groter geworden. We hebben nu plotseling met ploegbelangen te maken.
Nee, niet die van de Nederlandse ploeg.
Maar ploegen van bedrijven waar de commercie op het eerste plan staat en niet de winst van de rijder in b.v. de IJsselcup of een wedstrijd op een halfoverdekte tochtige provinciebaan.
Ploegen waar veel geld in omgaat.
Laten we maar weer eens zien hoe de strijd binnen de strijd zich gaat ontvouwen.
Het wordt weer een heel ingewikkelde strijd voor de keuzeheren, met rijders met een beschermde status, aangewezen plaatsen en voorkeursplekken.
Waar zijn de tijden van Ard en Keessie?

Veilig (29-10-’08)

De markt is momenteel zo onstabiel en geen bank lijkt veilig. Hoe staat het er eigenlijk bij de spermabank voor??

Suikerbeest (28-10-’08)

Nu de klok weer een uur is teruggegaan en de winter voor de deur staat bekruipt mij dat ouderwetse gevoel van gezelligheid, liedjes zingen bij de kachel, cadeautjes, kruidnootjes en suikerbeest.
Maar een paar weken geleden werd ik met de harde werkelijkheid geconfronteerd.
Het was 4 oktober en tijdens het boodschappen doen hoor ik twee huisvrouwen zeggen: in het tuincentrum zijn ze alweer klaar met de kerstuitstalling. Kerst, dacht ik nog?
Mijn buurman was die week nog een weekje gaan kamperen.
Ik nam de proef op de som en stapte een willekeurig tuincentrum binnen. Ik wist niet wat ik zag.
Een groot spandoek met schreeuwende letters: Kerstshow.
Ik probeer altijd met mijn tijd mee te gaan, dat moet ook wel met twee kinderen van 24 en 27 en dat lukt me ook wel, maar dit is toch te gek.
Natuurlijk realiseer ik me de commerciële motieven. Maar 4 oktober?
Thuis had ik het erover. Pas toen voelde ik mezelf echt oud.
Wat bedoel je: 5 december? Suikerbeest? Een gedicht? Een surprise? Warme chocolade? Jakkes, smerig!
Toen realiseerde ik het me pas goed. Sint bestaat niet meer!
Misschien nog in de gezinnen met kinderen van een jaar of 5, omdat ze het op school nog steeds doen.
Van de herfst schieten we tegenwoordig gelijk door naar de kerst.
“Pa, ik heb je toch gemaild waar je de cadeautjes kon kopen? Die DVD koop ik zelf wel, anders breng je de verkeerde mee!”
Is het nu zo erg om een avondje zonder TV te doen? Gewoon met elkaar te zijn?
“Ik ben er vanavond niet hoor, ik heb met vrienden afgesproken.”
En daar blijft het niet bij.
“Kunnen we de cadeautjes op kerstavond doen, want ik ben verder niet thuis? Niet thuis? Waar ga je dan naartoe?
Op een feest bij vrienden. Vieren die dan thuis geen kerst? Hoe bedoel je, pa?”
Ja, hoe bedoel ik dat eigenlijk?
Twee dagen een overdaad aan eten. Elf uur koffie met kerstkrans, ’s middags een toastje, vijf uur gourmetten.
Tweede kerstdag zien we wel, anders halen we wel chinees?

Grondig (27-10-’08)

Door niemand worden we zo grondig om de tuin geleid als door onszelf

Woordenboek (26-10-’08)

 Het zit me al langere tijd gewoon niet lekker.
Van die vreemde woorden die nergens thuis te brengen zijn, maar zo gewoon zijn geworden in ons dagelijks taalgebruik.
Ja, ik zie alweer van die verdwaasde blikken, zo van: waar heeft ie het nu weer over?
Nou, gewoon over je hurken, kladden en je lurven.
Vrijwel iedereen gebruikt de woorden maar niemand kan mij even aanwijzen waar ze zitten.
Velen kennen de uitdrukking: op je hurken zitten. We duiken de theorie even in.
In deze context is hurken dus een zelfstandig naamwoord. Hurken is verder ook een onovergankelijk naamwoord.
Ik grijp je bij je kladden of lurven is er ook zo één, die we vrijwel allemaal kennen en ook niet zelden gebruiken.
Nog even de theorie erbij: Lurven, volgens de 1e editie van Van Dale uit 1864: Lurf, v. (…ven), ingekeept hout (in eene vinkebaan); § (fig.) iem. bij de lurven krijgen, pakken, vatten, iem. ruw aantasten, iem. bij den kraag vatten. De 14e editie omschrijft lurf als ingekeept hout (in een vinkenbaan) om de treklijn te spannen.
Over de kladden is vrijwel niets terug te vinden, behalve dat het woord in de Grote Meneer Kaktus Show werd gebruikt, maar een verklaring? Nee!
Bij alle drie de woorden schijnt het zo te zijn dat je er ook een paar van hebt, want enkelvoud bestaat bij deze woorden niet. Niemand heeft maar één hurk.
Taalkundig gesproken hebben we het dat over een plurale tantum (in het meervoud: pluralia tantum).
Dat is een woord dat (of een woordgroep die) de vormkenmerken van een meervoud heeft, terwijl er geen overeenkomstige enkelvoudige vorm bestaat.
Tjonge jonge, wat een verhaal weer en dat terwijl iedereen weet wat er wordt bedoeld met: ga eens op je hurken zitten.
Je zakt door je knieën zonder dat daarbij je billen de grond raken. Is het nou zó moeilijk??

Recessie? (25-10-’08)

 (even aanklikken)

Als trouwe klant van mijn bank (gewoon hier in Nederland) word ik soms wel eens uitgenodigd voor een uitje (Duitsland jl. vrijdag, het weer was jammer genoeg wat minder)

Bijzonder (24-10-’08)

Ik weet dat lange teksten vaak niet zo geliefd zijn (geen zin om te lezen), maar neem voor deze toch even de moeite.
Mijn vriend trok de lade van de kast van zijn echtgenote open en haalde er een klein pakketje gewikkeld in papier uit.
“Dit is niet zo maar een pakje, dit is lingerie”. Hij maakte het papier open en bekeek de zijde en het kant.
“De eerste keer dat wij naar New York gingen, acht of negen jaar geleden kocht ik dit. Zij heeft het nooit gebruikt.
Zij wilde het voor een speciale gelegenheid bewaren. Ik geloof dat dit wel het goede moment is.”
Hij ging naar het bed en legde het bij de andere dingen die de begrafenisondernemers zouden meenemen.
Terwijl hij zich naar mij toe draaide, zei hij: “Bewaar niets voor een speciale gelegenheid, iedere dag dat je leeft is een speciale gelegenheid”.
Nu denk ik altijd aan die woorden en ze hebben mijn leven veranderd.
Tegenwoordig lees ik veel meer dan vroeger en ik maak minder schoon.
Ik zit op een terras en bewonder het landschap zonder aandacht te schenken aan het onkruid in de tuin. Ik breng meer tijd door met mijn familie en mijn vrienden en minder tijd op het werk.
Ik heb begrepen dat het leven een geheel is van ervaringen om te waarderen. Vanaf nu bewaar ik niets meer.
Ik gebruik mijn kristallen glazen iedere dag.
Ik draag mijn nieuwe jasje als ik daar zin in heb om naar de supermarkt te gaan.
De uitspraken als “ooit…” en “een dezer dagen…” probeer ik niet meer te gebruiken.
Als het de moeite waard is, wil ik nu de dingen zien, horen en doen.
Ik ben er niet zeker van wat de vrouw van mijn vriend zou hebben gedaan als zij had geweten dat zij er morgen niet meer zou zijn (een morgen die wij allen te licht opvatten).
Ik geloof dat zij haar familie en intieme vrienden zou willen zien.
Misschien zou ze enkele oude vrienden hebben opgezocht om vrede te sluiten of zich te verontschuldigen voor een oude ruzie.
Ik vind het een prettig idee om te denken dat zij misschien Chinees zou zijn gaan eten, omdat het haar lievelingseten was.
Het zijn de kleine niet gedane zaken die mij zenuwachtig zouden maken als ik wist dat mijn uren geteld waren. Het zou me dwars zitten bepaalde vrienden niet meer te hebben gezien die ik “een dezer dagen” zou hebben opgezocht.
Of brieven niet te hebben geschreven, die ik nog van plan was te zullen schrijven.
Of niet vaak genoeg aan mijn dierbaren te hebben gezegd hoeveel ik van ze houd.
Nu stel ik niets meer uit, onderdruk niets en houd niets meer achter dat zou kunnen bijdragen aan de vreugde en vrolijkheid van onze levens.
Iedere dag, elk uur, iedere minuut is bijzonder…

Zelfvertrouwen (22-10-’08)

Als je alles loslaat heb je twee handen vrij om de toekomst te grijpen!