C@speя

Griepje

 Tjonge jonge, wat een paniek.

Onder gehele wereldbevolking zijn er een paar duizend met een griepje onder de leden.

Een varkensgriep, die helemaal niet van de varkens afkomstig is.

In Mexico ligt de helft van het maatschappelijk leven plat.

Velen dragen mondkapjes en mijden ieder contact met anderen, want o wee, het kan weleens besmet zijn.

Hoor ik de buren niet hoesten?? Sluit ramen en deuren!!

Gisteren hoorde ik wat experts hier in Nederland.

Er is sprake van een pandemie.

Een epidemie die zich uitstrekt over meerdere landen.

Mondkapjes, waar klaarblijkelijk ook hier in Nederland inmiddels ook een run op is (dit geldt trouwens ook voor rubber handschoenen) hebben totaal geen zin.

Een overspannen reactie, waarbij de media ook een zeer bedenkelijk rol speelt.

Ik kon geen programma opzetten, of het ging (met natuurlijk een expert aan tafel) over deze immense griepuitbraak, met soms levensgevaarlijke consequenties.

Ik heb het ervaren als het aanpraten van angsten, die absoluut niet noodzakelijk zijn.

Nu lijkt het er volgens de media op dat we geen varkensvlees meer mogen eten en eten bij de Mexicaan zal ook wel niet meer mogen!!

Onzin!!!
Van een beetje griep bouw je weerstand op, zei mijn oma altijd!!

Haak

Niks moderne piraterij, het is gewoon ouderwets een schip overvallen, wat die Somalische piraten doen.

Ja, toegegeven, de middelen zijn in de loop der jaren wel wat veranderd.

Ook is afgestapt van het plunderen van hetgeen zich aan boord van een schip bevindt, maar wordt er nu harde valuta geëist inruil voor teruggeven van het schip (en haar bemanning).

Wat kunnen we?

De huidige 17 (ja, zeventien!!!!) oorlogsschepen, onder NAVO-vlag (en dat is dus in de praktijk ook een farce, een lege huls, want gebleken is dat de bevoegdheden nul komma nul zijn), zijn tot op heden niet in staat gebleken de piraterij een halt toe te roepen.

Alleen dit jaar zijn er (op het moment dat ik dit schrijf) 41 schepen gekaapt.

Vorig jaar hebben die ordinaire zeerovers maar liefst 100 miljoen dollar binnengehaald aan losgeld!!!

Ik snap dat ze het blijven proberen.

Onbegrijpelijk hoe dat in zijn werk gaat.

Ik zag laatst een containerschip op TV. Volgens mij was het wel zo’n 30 meter hoog.

Moet je je voorstellen dat daar, in verhouding, een piepklein opblaasbaar bootje aankomt varen.

Hoe komen die lui dan toch aan boord??

En laat je dat zomaar toe??

Gooien ze touwen omhoog? Klimmen ze vervolgens omhoog?

Ik zeg op mijn beurt dat je van bovenaf met een goed scherp mes aardig resultaat kan boeken.

En dan de klucht rond die aanhoudingen.

Worden er eindelijk een paar van die gasten opgepakt, moeten ze weer vrijgelaten worden.

Onbegrijpelijk wetgeving.

Nee, onderhandelen met die kapers over een gegijzelde kapitein.

Nadat ie man veilig was schiet je die lui toch het water uit?? Inclusief hun “moederschepen”?

Er is maar weinig nodig voor een vuurgevecht en ze kunnen mij niet vertellen dat een hedendaags oorlogsschip niet is opgewassen tegen een paar van die drijvende wrakken.

Nou, dan heb je maar even ruzie met het moederland.

Ook dat waait zo weer over.

En terugschieten vanaf een schip dat gekaapt dreigt te worden?? Nee, dat keurt de raad voor de scheepvaart af!!

Dus maar toestaan dat die gasten aan boord komen en onderhandelen!!
Nou, wat mij betreft, echt niet!!!

Goal

Velen zullen het zich niet of nauwelijks realiseren, terwijl andere er mogelijk heel doelbewust mee omgaan: een rol als idool.

Wat erger is, is dat veel idolen zich niet realiseren wat de invloed is van hun gedrag op hen die aan hun voeten liggen.

En je ziet het overal terug.

Neem de voetballers.

De manier waarop zij juichen na een doelpunt is een aparte cult geworden.

Wat is er mis met gewoon blij zijn, een arm in de lucht steken en je maten omhelzen?

Nee, tegenwoordig schijnt daar een complete act (goedkoop) volkstoneel bij te horen.

De bewegingen van een violist nadoen, een solodansje met de cornervlag, gezamenlijke samba aan de zijlijn, zogenaamd pijl en boogje spelen, achter elkaar op handen en voeten kruipen (hoewel ik die al weer een tijdje niet ben tegengekomen), je medespelers proberen te ontlopen en in de armen van de materiaalman die de shirtjes wast vliegen, ja, zelfs een speen uit je sportbroekje toveren en die triomfant in je mond stoppen.

Heel vervelend vond ik altijd de wijze waarop oud-PSV-er Kezman na het maken van een doelpunt met twee duimen over zijn rug naar zijn naam wees,

Werkelijk te zot om allemaal op te sommen.

Er bestaan zelfs namen voor de wijze van juichen. Zo is er de Ravanelli-juich (ja, hoe verzin je het); dat is juichen met het shirt over je gezicht getrokken.

Sterker nog, je ziet het in reclamespotjes navolging krijgen door een zesjarig jongetje. Ook hij staat nu viool te spelen bij een cornervlag.

Wanneer het blijft bij het imiteren van het gedrag na het scoren van een doelpunt is het allemaal nog niet zo erg en is het gewoon een gebrek aan creativiteit om zulke capriolen zelf te bedenken.

Helaas gaat het verder en zie je het imiteren van gedrag ook terug in de verregaande verruwing van het spel.

Scheidsrechters de huid vol schelden, elleboogjes uitdelen, middelvingers opsteken, bij het verlaten van het veld de waterflessen een rotschop geven, kleedkamerdeuren en ramen onderweg naar de kleedkamer stuk slaan (want dat schijnt tegenwoordig weer helemaal de mode te zijn).

Jammer genoeg wordt het ook om één of andere reden ook iedere keer weer door de tv-beelden opgepakt en ook uitgezonden.

Tv-zenders: Misschien dat we daar eens mee moeten stoppen, want het gedrag van idolen uit de voetballerij veroorzaakt al genoeg ellende.
En de jongeren die imiteren nu dus ook!!!

Champagne

Overal is er sprake van een recessie.

Niet alleen in ons land, maar ook in de ons omringende en (niet in de laatste plaats) de Verenigde Staten.

Banken trekken de stekker eruit, of worden onder curatele gesteld. Verzekeringsmaatschappijen zien zich genoodzaakt risicovolle polissen elders onder te brengen of van de hand te doen. Pensioenfondsen zagen hun vermogen smelten als ijs, wat wordt blootgesteld onder een verzengende zon.

Beurshandelaren proberen via de achterdeur weg te sluipen, in angst dat klanten die van miljonair plotseling tot de bedelstaf werden veroordeeld hen achternakomen.

De gemiddelde huizenprijzen kelderen per dag enkele duizenden euro’s, omdat er een rem zit op de hypotheekverstrekkingen.

Bedrijven zien zich genoodzaakt voor hun personeel werktijdverkorting aan te vragen, of in het ergste geval van een gedeelte afscheid te moeten nemen.

In de USA worden mensen gearresteerd vanwege verregaande piramideachtige constructies die onder de financiële malaise als een luchtbel uiteenspatten en waarvoor zij (terecht) verantwoordelijk worden gehouden.

Hier lag overigens een briljante constructie aan ten grondslag.

Een simpel rekenvoorbeeld: Je belooft iemand 15% rendement, wanneer hij een miljoen inlegt.

Van dit geld zet je 150.000 apart op een rekening en de rest geef je uit aan wat je maar hebben wilt.

Auto’s, feesten, champagne en vrouwen (zeg maar, het gebruikelijke recept).

Wanneer je zo 100 klanten hebt, heb je dus 15 miljoen op een bank staan.

Maar 75 miljoen om uit te geven!!!

Na een jaar keer je aan iedere klant zijn rendement uit.

De rente die het geld heeft opgebracht mag je houden (naast de 75 miljoen die je al van ze had gestolen).

Deze constructie bouw je steeds verder uit.

Degene die geld hebben ingelegd zijn hartstikke blij met hun rendement en die maken een geweldige reclame voor je, waardoor je klantenbestand steeds groter wordt.

En jij ook blij vanwege je inmiddels leuke uitgavenpatroon!

Wanneer er een keertje iemand zijn inleg terug wilt, is dat geen probleem en keer je dat (na aftrek van wat commissie) uit.

Er moet alleen even geen recessie komen, want dan zijn er meer die hun geld terug willen en dat is er dan niet meer.

Goede zaak dat dat soort mensen voor de rest van hun leven de bak ingaan.

Yankees

De nadrukkelijke wens om weer de beste van Amerika te worden heeft voor The New York Yankees wel een duur prijskaartje gekregen.

Enkele jaren geleden was ik met mijn zoon in New York en kreeg ik de kans een wedstrijd mee te mogen maken.

Vanuit huis heb ik via internet kaartjes besteld en toen ik enkele weken later daadwerkelijk aan de kassa van het stadion stond, werd ik allervriendelijkst begroet door een (prototype) Amerikaan, die ogenschijnlijk niet opkeek van bezoekers aan de wedstrijd vanuit een heel ver Nederland.

Natuurlijk lagen mijn kaartjes op naam klaar en bij de ingang van het stadion kregen we beiden een “Yankees-cap”, ons aangeboden door een sponsor van die avond.

Eenmaal binnen heb ik toch even stil rond me heen gekeken.

En ik ben toch inmiddels wel wat gewend, want behalve de Kuip en de Arena, ben ik ook weleens in het immense Camp Nou (wat zoveel betekend als: nieuw veld) geweest.

Toen ik daar stond viel het me op dat de tribunes behoorlijk stijl zijn.

Het bijwonen van zo’n wedstrijd op dit niveau, bij zo’n grote club, kennen wij niet.

Los van het feit dat de sport hier nooit het niveau van daar zou kunnen krijgen is het niet zo maar een club, maar een levenswijze. 

Ik heb het ervaren als een geweldige belevenis.

Opvallend vond ik dat er niet of nauwelijks supporters van de tegenpartij (The Mets) waren.

Nu enkele jaren verder is er een geheel nieuw stadion en wil de club, waarbij het laatste kampioensschap dateert uit 2000, terug naar de top.

Naast de kosten van het stadion, zo’n slordige 1,6 miljard dollar zijn er ook nog eens wat nieuwe spelers aangetrokken.

Hiervoor ook nog eens 423 miljoen dollar neergeteld.

Het geld wat er hierbij omgaat kunnen wij ons niet voorstellen.

Spelers met jaarsalarissen van $ 20 miljoen zijn geen uitzonderingen.
Ik ga zaterdag gewoon weer kijken bij Unitas – Kozakken Boys, € 2,50 (incl. koffiebon)

Strippenkaart

Wat is er toch aan de hand?

Vrijwel dagelijks lees ik in de krant of zie ik op de TV dat er weer een incident is, waarbij een buschauffeur bij betrokken is.

Wie zijn die lafbekken die een chauffeur met een mes bedreigen, een stroomstootwapen tegen hem duwen, in de hoop het laatje wisselgeld en zijn tas met een paar tientjes te kunnen jatten?

Wie is er zo stoer aan om een treinconducteur in zijn gezicht te spuwen, omdat hij alleen maar om je kaartje vraagt?

Het lijkt bijna een afschuwelijke trend te worden.

De gasten die zich hiertoe verlagen zijn toch wel heel erg diep gezonken. 

En het gaat nog veel verder.

Hoe vaak ik niet lees dat treinpersoneel, buschauffeurs, ambulancepersoneel, brandweerlieden, politiemensen in de uitoefening van hun beroep te maken krijgen met geweld.

Ja, en met geweld bedoel ik dan ook daadwerkelijk schoppen, slaan, steken, met een auto op hen inrijden, en noem nog maar op.

En iedereen staat erbij en kijkt ernaar!!

Nee, ik ben ook geen held, zeker niet.

Ik kan dan ook niet op voorhand zeggen wat ik zal doen als ik het zie.

Maar mijn verbazing houdt niet op bij het incident, wat op zich al schokkend genoeg is.

Je komt er als dader ook nog niet zo verschrikkelijk slecht mee weg.

Afgelopen week zag ik een straf uitgedeeld worden aan een knul, die een buschauffeur ernstig had bedreigd en hem vervolgens had geslagen en geschopt, waarbij de chauffeur een botbreuk, schrammem en builen had opgelopen.

Een werkstraf van 60 uur, waarvan 20 voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar (en nooit meer doen, hoor jongen!!!)
De chauffeur zit al 7 weken thuis en durft geen bus meer in (ook niet die naar de dokter)!!

Koorts

Vorig jaar is er een geheel nieuw, (en volgens de ontwikkelaars ervan) revolutionair declaratiesysteem ten behoeve van artsen, tandartsen en specialisten in gebruik genomen.

Ik kan me nog heel goed voor de geest halen dat er veel weerstand bestond tegen de invoering.

Vooral de specialisten klaagden over de complexiteit van het systeem en dat er slechts per patiënt één behandeling gedeclareerd kon worden, terwijl er toch zeer regelmatig sprake is van meerdere behandelroutes en handelingen die apart gedeclareerd moeten worden.

Kortom een klaagzang van een beroepsgroep waarbij ik eigenlijk al nooit de tranen van medelijden in mijn ogen heb gekregen.

Maar goed, iedereen mag op zijn beurt wel eens zeggen wat ze van iets vinden, dus ik heb er niet zo op gereageerd.

De invoering moest volgens de minister van volksgezondheid een fikse besparing op de uitgaven van de medische zorg opleveren en het declaratiegedrag wat tot dan toe te doen gebruikelijk was onder de specialisten inperken.

Achteraf bedenk ik me dat het eigenlijk al vrij snel stil werd en de protesten niet meer in de media terecht kwamen.

Daar had ik op aan moeten slaan, want……………… wat schertst mijn verbazing?

Afgelopen week verscheen er een uitslag van een onderzoek met betrekking tot de werking van het declaratiesysteem.

De specialisten hadden helemaal geen reden om op voorhand zo te klagen!!

Naar nu naar voren is gekomen zijn ze er allemaal verschrikkelijk beter van geworden en zijn de kosten van de declaraties met 400 miljoen euro’s toegenomen!!!

Dus ook niet een beetje.

Omgerekend komt dit in incidentele gevallen neer op een toename van de inkomsten van 450.000 euro’s.

Nu snap ik ook dat ik het afgelopen jaar geen specialist meer heb horen klagen.
En de patiënt betaalt, bedankt minister!!

Vork

 Laat op tijd wat hooi van je vork vallen!!

Knopjes

Ja ja, nu gaat het ineens hard hoor.

Mijn brem schiet uit zijn slof.

Ik was nog net op tijd met het snoeien van mijn druif, want ook daar volop knoppen.

Op zich niet zo gek, wanneer het overdag in de buurt van de 20 °C komt.

Toch nog enige voorzichtigheid met een verraderlijke nachtvorst!!!

Mijn klimroos is al flink uitgeschoten, terwijl de Japanse esdoorn nog wat achterblijft.

Leuk om het allemaal weer van dichtbij mee te maken.

Ik verheug me al weer een beetje op de Amerikaanse sering, die, al is het helaas maar heel kort, over een maandje weer prachtig in volle bloei staat.

Jeetje, zit ik hier een heel betoog te schrijven, waaruit opgemaakt zou kunnen worden dat er wel eens sprake zou kunnen zijn van groene vingers, terwijl ik altijd de stelling heb ingenomen over hoe mijn tuin er uit zal zien die luidde: een tuin moet je asfalteren of volleggen met stelcon-platen.

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er de laatste jaren best wat schik in gekregen heb.

Nee, er komt geen gazon met een strakke afscheiding naar een plantenborder.

Maar met het planten van mijn eerste druif (die inmiddels al twee jaar een enorme hoeveelheid vrucht heeft gegeven. Heerlijk, met een lichte cassissmaak) begon zelfs ik het leuk te vinden.

Zo, dat ik met een viltstift streepjes zette op de bamboestok die hem geleidde.

Gewoon een paar planten in potten of een paar klinkers weggehaald en in de vaste grond. Verder wil ik niet gaan. Maar toch.
De stam van mijn druif heeft inmiddels een dikte van enkele centimeters (zei hij trots).

Moe

Als je meer dingen met je hart doet, wordt je minder moe