Globe
March 31, 2010 Eén-lijners No Comments
De grootste afstand in de wereld bedraagt 35 cm; de afstand van het hoofd naar het hart
Meidenvoetbal
March 30, 2010 Ik vind ... No Comments
Nee, nee, niet die soms heerlijk fout opgedirkte meiden uit het Gooi, of dagelijks te bezichtigen in de PC Hoofdstraat in te dure, benzine verslindende Q8, Z3 of X5’s.
Niet de meiden, die soms net iets te nadrukkelijk op de tribune zitten, onder het mom van hun liefje aan te moedigen, maar ondertussen druk bezig gezien te worden.
Kijk mij hier eens mooi zitten te wezen!
Nee, ik bedoel de meiden, net door de pubertijd gerold, of nog net in het laatste staartje ervan, die afgelopen zomer ons land vertegenwoordigden bij het WK-voetbal voor dames.
Zaten we, na veelal stiekem de groepswedstrijden te hebben gevolgd al dan niet via teletekst, niet gewoon allemaal voor de buis om die meiden met trots aan te moedigen in de kwart- en halve finale.
Een onthaal op Schiphol, alsof de wereldbeker mee naar Nederland kwam.
Wees eerlijk: hoeveel waren er op de hoogte van de landelijke competitie voor damesclubteams?
Voor de meesten, dus ook voor mij, was het de eerste confrontatie met damesvoetbal.
Eigenlijk was het voetbal, zoals voetbal is bedoeld.
Geen enorme financiële belangen, geen haantjes (lees: hennen) gedrag, met als doel de marktwaarde eens even flink op te schroeven.
Nee, keihard werken, zwoegen over het veld.
Technisch heel anders van opzet, geen schwalbe’s, geen toneelstukjes na een tackle.
Ja, soms hard, maar fair en wel zo dat al die “mannetjes” en nog een voorbeeld aan kunnen nemen.
Geen tactisch steekspel, maar gewoon proberen meer doelpunten te maken dan de tegenstander, want alleen dan win je!
Nu, maanden later, is er een situatie ontstaan waarbij de “heren” van de landelijke voetbalbond de ontwikkelingen dreigen vijftig jaar terug in de tijd te zetten.
Juist nu het damesvoetbal in de lift zit en steeds meer clubs deel gaan nemen aan de competitie.
Het conflict met de bondscoach, en hebben we haar niet met z’n alleen onthaald bij terugkeer van onze”meiden, is alleen maar ontstaan door een gebrek aan visie.
Ik noem het koppigheid, angst voor het doorbreken van dat autoritaire mannenbolwerk.
Misschien wel bang dat er een vrouw in het bestuur komt?
Onwetendheid van bondsridders, vaak ver in de 70, die voetbal nog steeds als een mannensport willen blijven zien.
Wat een gemiste kans door Zeist!
Horizon
March 29, 2010 Eén-lijners No Comments
Wie elke dag z’n blik verruimt, komt vanzelf een nieuwe horizon tegen
Vragen (1)
March 28, 2010 Gedoe No CommentsWat voelt een vlinder in zijn buik als hij verliefd is?
Wat doen militairen in een burgeroorlog?
Wat moet zure room met een uiterste houdbaarheidsdatum?
Wat tellen schapen als ze willen slapen?
Houden ze op een theefabriek koffiepauze?
Wat als je je twee keer half dood schrikt?
Poppenkast
March 28, 2010 Ik vind ... No Comments
Het is natuurlijk niet vandaag of gisteren, nee, het is al vele jaren aan de gang.
Maar pas nu komen de verhalen in grote getale naar boven.
In mijn beleving begonnen de openbaringen een aantal jaren geleden in Amerika.
Hierbij herinner ik me de bekentenissen van geestelijk leiders, die ruiterlijk misstanden opbiechtten.
De details bleven onder het oppervlak, maar iedereen wist waar het om draaide.
Misbruik en ontucht.
Nee, dit mocht niet verder in de publiciteit komen en het werd met grote sommen geld afgekocht.
Noem het zwijggeld.
Nog niet zo gek lang geleden ook dezelfde verhalen in Ierland, Duitsland en Oostenrijk.
Het kon niet uitblijven dat de verhalen ook in ons land in de publiciteit kwamen.
Heel voorzichtig een eerste melding, al snel gevolgd door een enorme hoeveelheid soortgelijke gevallen.
Een niet meer te stoppen stroom meldingen van misbruik.
Inmiddels zijn er, alleen al in Nederland, al ruim duizend meldingen van misstanden.
En dat terwijl er juist een andere opzienbarend incident aan de orde was, rondom het wel of niet toestaan van homo’s en lesbiennes de hostie te mogen ontvangen.
Die rel werd gelukkig in de kiem gesmoord, want die hypocrisie kwam in een wel heel vreemd daglicht te staan, afgezet tegen het vermeende misbruik.
Terwijl het misbruik in Ierland nadrukkelijk in media werd uitgemeten, was het wachten op een reactie van de Almachtige in Rome.
Gelukkig (want anders was de rel echt compleet geweest) volgde er een krachtige veroordeling.
Helaas beperkte zich dit tot de toestanden in Ierland.
Inmiddels is ook bekend geworden dat de huidige paus in zijn vorige leven als kardinaal vanuit Amerika al in de jaren 90 op de hoogte is gebracht van het veelvuldig misbruik van kinderen van een doveninstituut.
Hierbij is nadrukkelijk verzocht om het ontslag van de betrokken bisschop.
Natuurlijk wordt dit ten stelligste ontkend.
De leegloop van de RKK is inmiddels op gang gekomen. Honderden laten zich uitschrijven.
De poppenkast van het instituut RKK begint langzaam maar zeker af te brokkelen.
Het instituut met zijn vele geldverslindende en soms vaak potsierlijke vertoningen wankelt.
Geloven doe je in God en niet in beelden.
Voor de geloofsbelijdenis is het echt niet nodig om met bladgoud belegde en robijnen opgesierde beelden te vereren.
Was Jezus ook niet gewoon een eenvoudige timmerman?
Laat dat dan het voorbeeld worden!
Prive
March 27, 2010 Gedoe No CommentsJe denkt altijd dat het alleen anderen overkomt.
Nu is aan mij de twijfelachtige eer iets mee te maken waar ik geen antwoorden op heb.
Het begon al een paar jaar geleden.
Een onbehaaglijk gevoel, niet goed in mijn vel zitten, onrustig zijn.
Je levensvragen stellen als: wat heeft het leven mij nog te bieden? Wat brengt het? Ben ik nog gelukkig?
Het ergste is dat ik het niet deelde met anderen.
Niet met mijn vrouw of kinderen. Niet met vrienden.
Ik vluchtte in mijn werk en ’s avonds achter mijn pc.
Lekker veilig vond ik toen.
En toch kon er daarmee niet mee weg.
Het geeft een beknelling, alsof er twee handen om je strot steeds harder beginnen te knijpen.
Het gevoel niet vrij te zijn, terwijl daar in de praktijk geen sprake van was.
“Neem eens wat afstand van elkaar. Ga eens zes maanden apart wonen”, was het advies van mijn huisarts.
Die stap benauwde me misschien nog wel meer en durfde ik daarom ook niet aan.
Twee jaar later is de druk alleen nog maar groter geworden.
Nu moest ik iets!
Na lange tijd dralen, twijfel en angst heb ik de knoop doorgehakt.
Rigoureus, zonder overleg.
Ik heb het thuis verteld, aan mijn vrouw, mijn kinderen.
Ja, heel egoïstisch, alleen maar aan mezelf denkend.
Maar het is toch ook iets wat alleen MIJ bezighoudt?
Nee, er zijn geen verwijten naar anderen.
Het is iets waar ik zelf uit moet komen.
Nu, een paar maanden later, woon ik alleen.
Nog te kort om me al ‘los’ te voelen.
Noem het zoals je wilt.
De één heeft het over een midlifecrises, de ander noemt het een bevlieging.
Voor alle duidelijkheid: Nee, ik neem geen vriendin van een leeftijd dat ze mijn dochter had kunnen zijn. Nee, ik ga geen motor rijden. Nee, ik ga niet nu opeens 3 keer per week naar de kroeg en NEE, ik ben ook niet zielig.
Ik wil tijd om tot mezelf te komen, rust te vinden, me weer gelukkig te gaan voelen, dat is alles.
Noem het maar niks!!